::: Hua :::

 

 

 

 

 

 

 

 

ผู้ที่ไม่อดทนต่อสู้กับอุปสรรค จะไม่มีทางประสบความสำเร็จในชีวิตนี้ได้
เพราะเขาจะไม่มีพลังใดๆ มาต่อสู้กับปัญหาได้เลย
เขาจึงต้องพบกับความผิดหวัง และความล้มเหลวอยู่เป็นประจำ !!


อ่านบทความนี้แล้วเพราะงั้นนู๋ฮั้วจะต้องสู้ๆๆต่อไป แม้ว่าจะเหนื่อยแสนเหนื่อย ล้าแสนล้าก็ต้องสู้ๆ
ไม่งั้นก็ต้องล้มเหลวและผิดหวัง ไม่เอาแล้ว พอกันทีกับความผิดหวังซ้ำแล้วซ้ำอีก
ผิดโน่นผิดนี่อยู่เรื่อย ฮั้วไม่อยากมานั่งนึกเสียดายกับอดีตที่ยังไม่เกิด
ไม่อยากมานั่งโทษตัวเอง ว่าทำไมเมื่อก่อนไม่ขยัน ทำไมเมื่อก่อนไม่ทำแบบนั้นแบบนี้ เห้ออ อิอิ อ่านแล้วงงดี
อีกอาทิตย์กว่าก็สอบปลายภาคแล้วอ่ะ เหนื่อยมาก งานเยอะสุดๆๆ คิวเรียนชดวิชาต่างๆยาวเป็นหางว่าวจุฬาตัวโตๆ
ฮั้วไม่เข้าใจเลยน๊ะว่าทำไมอะไรๆๆก็ต้องมาคอยยัดเยียดในตอนที่เวลาไม่มีแบบนี้ด้วย
ฮั้วไม่เคยอ่านหนังสือไม่จบแล้วไปสอบ ไม่เคยเลย
แต่ !!! เทอมนี้ ... มันไม่มีเวลาให้ฮั้วอ่านเลยจริงๆน๊า ไม่มีเลย แค่ทำงานก็เพลียจะแย่อยู่แล้ว
อ่านหนังสือสอบปลายภาครอบแรกยังไม่จบเลย ปวดหัวจัง ทำไงดี????
ไม่มีเวลาเลย ไม่มีเลยจริงๆอ่ะ แงแงแงแง



.
.
.
สิ้นสุดกันสักทีสำหรับเทอมนี้นะโมโนกราฟ !! หลังจากที่ต้องนอนดึก นั่งแปลกันจนเหนื่อย
ไหนจะเตรียมสไลด์ เหนื่อยและเพลียกันทั้งกลุ่มมานานเกินไปแล้วน๊ะคะวันนี้มีพรีเซ้นต์งานโมโนกราฟด้วยละ
โดนอาจารย์รุมถามกันเละตุ้มเป๊ะเลย
ฮั้วไม่ชอบเลย ทำไมสิ่งที่รู้อาจารย์ดันไม่ถาม แล้วก็มักไปถามคำถามที่ตอบไม่ได้อยู่เรื่อยกะจะตอกย้ำกันให้ตายเลยหรอไงค่ะ??
สิ่งที่ตอบไม่ได้ ก็คือตอบไม่ได้สิ จะย้ำทำไม จะถามซ้ำทำไม ทำไมต้องให้รู้สึกกดดันด้วยนะ มันน่าอึดอัดมากมายเลย
เรื่องบางเรื่องที่ไม่น่าถามก็ถามซะงั้น ย้ำๆๆๆ แต่ก็ผ่านมาได้แล้ว ไม่เอาไม่เครียด เพี้ยงๆ!! หายซะ
ฮั้วอย่างเสียวไส้เลย กลัวอาจารย์จะถามในเรื่องที่ฮั้วทำอ่ะดิ เพื่อนๆคนอื่นก็พากันเครียดไปด้วย สถานการณ์
ตอนที่อาจารย์รุมถามนั่นมันทั้ง สับสน ใจสั่น งุนงง ให้ตายเหอะ
เจอรายวิชาที่ต้องทำงานแบบนี้ สักสามสี่วิชาฮั้วได้ตายแน่ๆๆ ไม่ได้ตายเพราะเรียนหนักหรอกแต่ตายเพราะหัวใจวายเนี่ยะแหละ ..!!
สู้....... !! ต่อไป ทาเคฮั้ว >_<" !!

เมื่อวานทั้งวัน เพลียสุดๆ ไม่เคยเหนื่อยอะไรอย่างนี้มาก่อนเลยจริงๆนะค่ะ
ตอนเช้า ตั้งแต่ 8โมงเลยนะ เรียนๆๆๆ แล็คเช่อร์ ภาคบ่ายต่อด้วย Lab pharmacology ค่ะ
ทดสอบเกี่ยวกับ ผลของยาที่มีต่อระดับน้ำตาลในเลือด ซึ่ง ต้องทดลองกับหนู ( Rat ) และหนู ( MICE )
ซนมากกก แต่ไม่เท่าไหร่ เพราะโดยทั่วๆไปหนูมันก็น่ารักดีนะ ตัวสีขาวๆ ดูไม่สกปรกเท่าไหร่
แต่ที่สำคัญ มันจะต้องตัดหางหนูและ รีดเลือด ออกมาเพื่อหาระดับน้ำตาลในเลือดอ่ะ
ให้ตายเหอะ โหดร้ายมากมาย คิดดูสิคะต้องตัดหางมันสดๆๆเลยนะ
ไม่ต้องคิดอะไรมากมาย แค่ลองนึกถึงตัวเองอยู่ดีๆ มีคนเอานิ้วไปจุ่มน้ำร้อนแล้วตัดนิ้วเราไปจะรู้สึกไงเนี่ยะ??
ฮั้วอยากให้แล็บครั้งนี้เป็นแล็บแห้งที่ไม่ต้องทำการทดลองจริงๆ
แค่เปิดวิดีโอแล้วก็ฉายผลการทดลองมันก็น่าจะเพียงพอแล้วกับการที่ต้องทรมารสัตว์เยอะแยะมากมายแบบนี้เนี่ยะ
ไม่ไหวนะ ฮั้วไม่กล้าแตะเลยอ่ะสงสารหนูมันอ่ะ
ทั้งดิ้น ทั้งพยายามจะหนีแต่ก็ไม่พ้นอยู่ดี เกิดมาเป็นหนูทดลองน่าสงสารที่สุดเลย
โดยตัดหางยังไม่พอนะค่ะ ยังมีฉีดยาและหนูแต่ละตัวต้องโดนรีดเลือดตั้งสามครั้งแนะ แงแงแง สงสารๆๆ
ฮั้วไม่อยากทำเวรทำกรรมอ่ะ เดี๋ยวเจอเวรกรรมต้องตัดโน่นนี่ในร่างกายทิ้ง ฮั้วก็คงเจ็บน่าดูเลย




.
.
.

เมื่อวานกว่าจะเลิกแล็บนี้เสร็จก็ปาเข้าไปเกือบทุ่มเลยคะ เลิกช้ามากกกกก
แล็บเลิกแล้วฮั้วก็คิดว่าจะสบายได้กลับไปนอน ที่ไหนได้คะ?? มีนัดเลี้ยงกับพี่รหัสและตระกูลอีก
ฮั้วอยากโดดมากมาย แต่ก็โดดไม่ได้อ่ะ พี่เค้าโทรตามยิกๆๆๆๆ เลยอ่ะ แงแงแง
สุดท้ายก็ต้องไปร่วมด้วยอยู่ดี เหนื่อยจะตายอยู่แล้ว จะลากฮั้วไปด้วยทำไมคะ??? เนี่ยะ


พี่ๆเค้าพาไปกินอาหารจีนกัน อร่อยดีเหมือนกัน ฮั้วชอบกินอาหารรสจืดๆอยู่แล้วไง
พวกแฮกึ้น ไก่ผัดเห็ดหอม ซี่โครงอบเนย ปลานึ่งบ๊วย และฯฯฯฯ อีกแยะที่กินกันพุงกางเลยอ่ะ
ยังๆๆ ไม่พอ ตระกูลฮั้วยังจะไปกินไปติมกันต่ออีก
ตอนแรกฮั้วจะขอพี่เค้ากลับก่อนแล้วเชียว แต่ไม่ได้คะ ไอติมสำคัญมาก
ไหนจะวิปครีมสุดแสนจะอร่อยอีก ฮั้วเลยนั่งกินไอติมต่ออีก 4 ลูก !! 555555 ไม่ผิดค่ะ กินคนเดียวด้วย
ก็แบบว่าสั่งติมมา ถ้วยนึงแล้วก็นั่งกินกับพี่จอย กันแค่สองคนต่อถ้วย ! อืม อร่อย อิ่ม
พี่จอยไม่กินวิปครีม ดีใจจังฮั้วได้หม่ำคนเดียวเลย ( ของโปรดของนู๋ ) อิอิอิ
เมื่อวานกว่าจะเสร็จได้กลับถึงหอก็เล่นไปเกือบห้าทุ่มเลยอ่ะ
ไม่ไหวแล้ว !!! อาบน้ำเสร็จมานั่งอ่านหนังสือได้อีกแค่สองชั่วโมงก็หลับคาเตียงเลย
นู๋เหนื่อยจริงๆน๊า จริงๆ ใครก็ได้มาแบ่งปันความเหนื่อยของนู๋ไปที

ไม่สบายแล้วก็ต้องมานอนดึกๆแบบนี้อีก ฮั้วไม่ชอบเลย ไม่ชอบๆๆๆไม่ชอบมากๆๆเลยจริงๆ



.
.
.


ฮั้วไปอ่านหนังสือต่อก่อนดีกว่านะค่ะ ไว้มีเวลาที่อยากระบายโค่ดๆๆ มะหร่ายจะมาอัพอีก
ฮั้วอ่ะแอบเซ็งนิดนึงก็อิตรงที่ เน็ตในหอฮั้วใช้ไม่ได้อีกแล้วเนี่ยะนะสิคะ เป็นอะไรก็ไม่รู้
พี่ที่สำนักงานหอพักก็ไม่ยอมซ่อมให้สักที ทำต่อมหงุดหงิดของฮั้วกำเริบเลย เนอะ!!
ไปละค่ะ บะบาย...... คิดถึงกันบ้างน๊า จุ๊บบบบบบบบบ !! ค่ะ

 

 

 

การดำเนินชีวิตระหว่างการรอนั้น
มีตัวแปรมากมายที่จะทำให้คนเปลี่ยนไปอยู่ทุกขณะ
เพราะทุกคนมีพื้นฐานความเหงา
และโดดเดี่ยวอยู่ในตัวเองพอๆกับความอ่อนไหว
เป็นโอกาสที่ดีที่จะใช้ระยะทางเป็นเครื่องวัดความรู้สึก
พิสูจน์ความแข็งแรงของความรัก
วัดการกระทำ...ความเสมอต้นเสมอปลาย
และความอดทน
ด้วยเงื่อนไขของความลำบากแห่งกาลเวลา
และตัดสินว่า...การรอคอยจะคุ้มค่าหรือไม่

ก า ร อ ยู่ ห่ า ง กั น...
จึงจำเป็นต้องพิสูจน์กันด้วยความเข้มแข็ง
ต่างคนต่างก็ต้องทำหัวใจให้เข้มแข็งกับอารมณ์ต่างๆ
ที่คอยรบกวน...และคอยชักจูงออกนอกลู่นอกทาง
เพราะมันไม่ใช่เรื่องง่าย...ที่วันนึงเราพบว่า
คนคนหนึ่ง...คือคนที่ชีวิตเราตามหามาตลอด
และใครสักคนที่เป็นได้อย่างที่เราฝัน
มันก็ไม่ใช่เรื่องง่าย
และคนที่จะฝ่าฟันกับการบีบคั้นแห่งการรอคอย
กลับมาหาเราได้ก็ไม่ใช่เรื่องธรรมดา...

เ พ ร า ะ ฉ ะ นั้ น...
ย่อมหมายถึง...ความรู้สึกที่เค้ามีอยู่ก็คงไม่ได้ธรรมดา
และคนคนนั้นก็ย่อมเต็มค่า
เวลาที่ชาวประมงจะเลี้ยงหอยมุก
จะต้องใช้เวลาเนิ่นนาน
และสามารถรอคอยได้อย่างไม่น่าเชื่อ
เพราะเขารู้ว่า เมื่อไหร่ถึงเวลา
ที่มุกสามารถนำมาร้อยเป็นสร้อยได้
ย่อมเกิดค่ามหาศาล

...ชีวิตจึงจำเป็นต้องรอคอยใครสักคนให้ได้ หากรู้ว่าเป็นใครสักคน ..ที่มีค่าแก่การรอคอย...ซึ่งอาจจะช้าบ้างเร็วบ้าง..ก็แตกต่างกันไป

 

 

 

.
.
.

โลกนี้เป็นโลกของสีเทา ไม่มีใครดีจริง เลวจริง

ชั่วชีวิตหนึ่ง เราพยายามทำความเข้าใจกับสิ่งที่เรามองเห็น

พยายามค้นหาตัวตนของตัวเอง ที่ต่างจากคนอื่น

พยายามเสาะหาว่าอะไรเป็นข้อเด่นข้อด้อยของตน

พยายามหาจุดแข็งจุดอ่อน

แล้วเราก็ค่อยๆก่อสร้างตัวตนของเราขึ้นมาในสังคม

 แสดงให้คนอื่นรับรู้ว่าเราเป็นคนแบบไหน

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ผู้ชายยังไงก็คือผู้ชาย ผู้หญิงก็คือผู้หญิง
ร่างกายเขากะร่างกายเราคนละร่างกายกัน แน่นอนจิตใจก็เหมือนกัน
บางครั้งการอยู่คนเดียวก็ไม่ได้เลวร้ายเสมอไป เนอะส์

.
.
.